Soep & Toet

Laatste check bij de gedekte tafel, het aanrecht opgeruimd, soep op het vuur, schort uit.
Pff, klaar voor de eerste gast en ja hoor, de bel.
Lachende gezichten bij het openen van de voordeur. Dat begint goed. Vandaag heeft een trouwe gast twee vrienden meegenomen, die elkaar nog niet kennen. Welkom. Precies wat ik bedoel; nieuwe mensen die aanschuiven.
Ik heb wel eens meegemaakt dat een vriendengroep met z’n zessen bij elkaar ging zitten, waar niemand tussen kon komen. Toen is de ‘regel’ ontstaan van maximaal met vier komen. Dat klinkt best streng, maar op deze manier bewaak ik het idee achter Soep & Toet.

De volgende gasten dienen zich aan. Ieder krijgt een kopje thee en een ‘amuse’. Een erg sjiek woord voor iets supersimpels zoals een dadel, komkommerschijfje, blokje kaas of wat dan ook wat past bij wat komen gaat. Vandaag zijn het mandarijnpartjes. Binnen een half uur is iedereen binnen. Sommigen zitten al aan tafel, anderen hangen op de bank of staan te kletsen. Allemaal goed.

Een druk moment breekt aan waar ik vaak een assistent bij vraag. Alle voorbereide bakjes, schaaltjes, broodmandjes (in drie- of viervoud) moeten op tafel. Ik zet dat niet al vooraf op tafel, want schaaltjes met plasticfolie ziet er niet uit en zo voorkom ik dat gasten al beginnen. De soep is trouwens vaak wel in één pan of soms twee. Op de een of andere manier levert het opscheppen een familiegevoel op: gedoe met borden doorgeven en allemaal uit dezelfde pan.

Alles op tafel? Oké, schuif maar aan. Als iedereen zit, vertel ik kort waar deze avond op gebaseerd is; een land, het seizoen, een speciale dag, een nieuw recept. Noem maar op. Deze keer de kleur oranje. Hoogste tijd om aan te vallen.

Eet smakelijk!